Su-27

سوخو-۲۷

 

سوخو-۲۷

۱۹۷۷

Su-27

هواپیماى جنگنده برترى هوایى همه‌‏گونه‏‌هوایى
  • نامگذارى نظامى ناتو: فلانکر
  • همخانواده: سوخو-۳۰، سوخو-۳۳، سوخو-۳۴، سوخو-۳۵، سوخو-۳۷
  • سازنده: سوخو (اتحاد جماهیر شوروى سابق)
در ۱۹۶۹ دفتر طراحى سوخو طراحى جنگنده دوربرد تک‏‌سرنشینه جدیدى را آغاز کرد که آن‏را تى.-۱۰ نامید. مراحل طراحى و ساخت، چنان به درازا کشید که اولین فروند از ده فروند پیش‏‌نمونه اولیه تى.-۱۰ در ۲۰ مه ۱۹۷۷ براى نخستین بار پرواز کرد. چون مطالعات رایانه‏‌اى نشان داد که طرح جدید، در مقایسه با رقیب غربى‏‌اش، یعنى اف.-۱۵ امریکایى، ویژگی‌هاى ضعیف‌ترى دارد، میخائیل سیمونوف (مسئول طرح تى.-۱۰ پس از مرگ پاول سوخو در ۱۹۷۵) تصمیم به تکرار مراحل طراحى گرفت. با حفظ بعضى از قسمت‌هاى نماى عمومى طرح، بقیه قسمت‌ها مجدداً طراحى شد، و هفتمین فروند پیش‏‌نمونه تى.-۱۰ با ساختار اصلاح‏‌شده‏‌اى در ۲۰ آوریل ۱۹۸۱ پرواز کرد. ویژگى این طرح اصلاح‏‌شده، ناپایدارى آئرودینامیکى هواپیما بود که با استفاده از سیستم کنترل پرواز-با-سیم مهار مى‏‌شد. پس از آزمایش‌هاى پروازى، هواپیماى جدید را سوخو-۲۷ نامیدند، و از ۱۹۸۳ تولید آن‏ را آغاز کردند.

شباهت ظاهرى سوخو-۲۷ با میگ-۲۹ نشان مى‏‌دهد که هر دو گروه طراح میگ و سوخو از یک برنامه مطالعات مرکزى براى مقابله با جنگنده‏‌هاى نسل جدید امریکایى بهره برده‏‌اند. پیش‏‌آمدگى ریشه بال‌ها و ورودی‌هاى بزرگ و دوبعدى هواى موتورهاى سوخو-۲۷ بسیار شبیه میگ-۲۹ است؛ ولى بلندتر بودن ارابه‏‌هاى فرود، حمل تسلیحات بیرونى بیشترى را براى طرح سوخو میسر مى‏‌کند. سوخو-۲۷ با وجود جثه نسبتاً بزرگش، به‏ مدد سیستم کنترل پرواز-با-سیم، عملکرد پروازى قوى و قدرت مانور زیادى (به‏‌ویژه در ارتفاع پایین) دارد. ویکتور پوگاچف، سرخلبان آزمایشى کارخانه سوخو، با استفاده از قدرت مانور زیاد سوخو-۲۷ مانور جدیدى را به‏ نام کبرا ابداع کرده است. در این مانور، پوگاچف با کاهش سرعت هواپیما، زاویه پیچ آن‏‌را به حدود ۱۳۰ مى‏‌رساند، و در شرایطى که سرعت پیشروى هواپیما صفر مى‏‌شود و کمى به عقب مى‏‌لغزد، با افزایش توان موتورها آن‏ را به وضعیت عادى بازمى‏‌گرداند؛ البته فقط مدل تک‏‌سرنشینه سوخو-۲۷ قادر به انجام چنین مانورى است، و مدل دوسرنشینه، به‏ دلیل محدودیت جابجایى گرانیگاه، نمى‏‌تواند به زاویه پیچ بیش از ۹۰ برسد. موتورهاى پرتوان لیولکا، با نسبت رانش-به-وزن بیش از واحد، در انجام این مانورها نقش اساسى دارد؛ این موتورها در مانورهاى شدید مختلف، با ضریب اطمینان زیادى کار کرده، کمتر دچار اختلال مى‏‌شود.

در ۱۹۸۶ تولید مدل آموزشى دوسرنشینه سوخو-۲۷ یو.بى.، که همه قابلیت‌هاى رزمى مدل اولیه را داراست، در ایرکوتسک آغاز شد. پیش‏‌نمونه این مدل براى اولین بار در هفتم مارس ۱۹۸۵ پرواز کرده بود. فعالیت گروه طراح سوخو براى بهبود قابلیت‌هاى سوخو-۲۷ ادامه یافت، و با اصلاحاتى بر روى سوخو-۲۷ یو.بى. براى افزودن امکان اجراى مأموریت‌هاى طولانى (تا ده ساعت یا حتى بیشتر)، طرح جدیدى شکل گرفت که آن‏ را سوخو-۳۰ نامیدند. توسعه این طرح جدید از ۱۹۸۸ آغاز شد، و به انجام اولین پرواز در ۳۰ دسامبر ۱۹۸۹ انجامید. سوخو-۳۰ کانال اطلاعاتى پیشرفته‏‌اى دارد، و قادر است در مأموریت مشترک با سوخو-۲۷، اطلاعاتى را از سیستم رادارى سوخو-۲۷ کسب کند. سوخو-۳۰ دو کابین با تجهیزات یکسان دارد؛ موتور آن دقیقاً همان موتور سوخو-۲۷ است، و پایه‏‌هاى نصب موشک بیشترى دارد.

قبل از مطرح شدن برنامه توسعه سوخو-۳۰، طراحان سوخو در اندیشه طرح جسورانه‏‌ترى بودند. آن‌ها با مبنا قرار دادن طرح سوخو-۲۷ اولیه، تدابیرى را براى استفاده بر روى عرشه ناو هواپیمابر اندیشیدند، و بالکهایى را در جلوى بال‌ها قرار دادند. هواپیماى جدیدى که ساخته شد را سوخو-۳۳ (سوخو-۲۷ کى.) نامیدند. اولین پرواز سوخو-۳۳ در ۱۷ اوت ۱۹۸۷ انجام گرفت، و در اول نوامبر ۱۹۸۹ آزمایش‌هاى پروازى آن از روى عرشه ناو هواپیمابر آغاز شد. تعبیه یک لوله سوخت‌گیرى هوایى، کاهش طول مخروط دم، و تدارک امکان حمل موشک دوربرد ضدکشتى ماسکیتو، تغییرات دیگر سوخو-۳۳ نسبت به سوخو-۲۷ است.

با اعلام رسمى نیاز نیروهاى نظامى شوروى (سابق) به یک هواپیماى آموزشى جنگنده ناونشین، طراحان سوخو با انجام تغییراتى بر روى نوع یک‏‌نفره سوخو-۲۷، مدل جدید سوخو-۲۷ کى.یو. را عرضه کردند. این هواپیماى جدید تغییراتى به شرح زیر (نسبت به مدل اولیه) دارد: طراحى مجدد قسمت پیشین بدنه، تعریض کابین براى جاگیرى دو صندلى پران به‏‌صورت پهلوبه‏‌پهلو، قرار دادن یک جفت بالک در جلوى بال، تعبیه لوله سوختگیرى هوایى جمع‏‌شدنى، ارابه‏‌هاى فرود بلندتر، و یک جفت چرخ در ارابه فرود دماغه. بروز مشکلات مالى و تصمیم شوروى (سابق) به کاهش جنگنده‏‌هاى ناونشین درخواستى، باعث لغو تقاضا براى هواپیماى آموزشى ناونشین شد؛ اما کارخانه سوخو طرح خود را در نقش یک جنگنده-بمب‏‌افکن دوسرنشینه، به‏ نام سوخو-۲۷ آى.بى.، پیگیرى کرد، و آن‏را سوخو-۳۴ نامید. سرانجام، اولین پیش‏‌نمونه سوخو-۳۴ در ۱۸ دسامبر ۱۹۹۳ به پرواز درآمد.

علاوه ‏بر فعالیت‌هاى پیش‏‌گفته، گروه طراح سوخو برنامه اصلاحى جدى‏‌ترى را هم در مورد سوخو-۲۷ دنبال کرد، و از ۱۹۸۸ طرحى آزمایشى سوخو-۲۷ ام. با تجهیزاتى به شرح زیر را مورد بررسى قرار داد: سیستم رانش‏‌چرخان موتور، بالک‌هاى کاملاً متحرک، سیستم کنترل پرواز رقمى (به‏ جاى سیستم آنالوگ استاندارد سوخو-۲۷)، چهار نمایشگر چندکاره در کابین به‏ جاى آلات دقیق درجه‏‌اى-عقربه‏‌اى، یک صندلى پران اریب (با زاویه ۳۰)، و لوله سوخت‌گیرى هوایى جمع‏‌شدنى. جنگنده جدید را سوخو-۳۵ نامیدند. رادار چندمنظوره سوخو-۳۵ مى‏‌تواند هشت هدف پرنده را به‏ طور همزمان ردیابى کند.

اصلاح نرم‏‌افزار هدایت پرواز سوخو-۳۵ به عرضه سوخو-۳۷ انجامید، و این جنگنده جدید در دوم آوریل ۱۹۹۶ براى نخستین بار به پرواز درآمد. فاصله زمانى بین دو تعمیر اساسى موتورهاى سوخو-۳۷ نسبت به سوخو-۲۷ از ۷۰۰ ساعت به ۱،۰۰۰ ساعت افزایش یافته است. به مدد همین موتورهاى پرتوان و با سیستم کنترل بردار رانش، سوخو-۳۷ مانور استثنایى کولبیت را انجام داده است. طى این مانور، هواپیما یک پشتک کامل ۳۶۰ درجه در هوا مى‏‌زند، و سپس در مسیر قبلى به پرواز ادامه مى‏‌دهد.

 

Su-27

فلسفه طراحى جنگنده سوخو-۲۷ را مى‏توان «نه حتى یک پوند براى مأموریت هوابه‏‌زمین» تلقى کرد.

  • انواع مدل‌ها:
  • کاربران:
  • تعداد تولید شده:
  • قیمت:
سه‌نما

شکل سه‌نمای سوخو-۲۷

مشخصات فنی سوخو-۲۷ پی.
مشخصات فنی
  • مراجع:

  • تاریخ آخرین بازبینی:

 

همچنین ببینید

1121

۱۱۲۱ جت کماندر

  ۱۱۲۱ جت کماندر ۱۹۶۳ ۱۱۲۱ Jet Commander هواپیماى جت تشریفاتى همخانواده: وست‏‌ویند، استرا سازنده:  …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

This site is protected by wp-copyrightpro.com