B1

 

بی.-۱

۱۹۷۵

B-1

هواپیماى بمب‏‌افکن استراتژیک فراصوتى همه‏‌گونه‏‌هوایى
  • سازنده: راک‏ول اینترنشنال (ایالات متحده امریکا)
با سپرى شدن مدت زیادى از عرضه بمب‏افکن‌هاى بى.-۵۲ و مطرح شدن «پیمان محدود کردن سلاح‌هاى استراتژیک» (سالت ۱) ضرورت تهیه یک سلاح استراتژیک براى مقابله با تهدیدهاى احتمالى شوروى (سابق) احساس مى‏‌شد. هرچند در ۱۹۶۰ بمب‏‌افکن‌هاى بى.-۵۸ عملیاتى شده بودند، به دلائلى نتوانستند جانشین مناسبى براى بى.-۵۲ها باشند، و فقط پس از ده سال خدمت، جلوه خود را از دست دادند. به‏‌علاوه، برنامه ساخت بمب‏افکن بى.-۷۰ (والکایرى) هم به‏دلیل هزینه‏هاى زیاد و مشکل بقاپذیرى لغو شد؛ با ساقط شدن یک فروند یو.-۲ امریکایى با پدافند هوایى روس‌ها، معلوم شد که پرواز در ارتفاع بالا به‏‌تنهایى نمى‏‌تواند اطمینان‏‌بخش باشد.. بنابراین،با موافقت جرالد فورد، رئیس جمهور وقت ایالات متحده، «فرماندهى استراتژیک نیروى هوایى ایالات متحده» مناقصه‏‌اى را براى طراحى و ساخت یک بمب‏‌افکن استراتژیک قادر به نفوذ در مناطق حیاتى و استراتژیک دشمن مطرح کرد. طرح بال‏‌متغیر پیشنهادى راک‏ول اینترنشنال (قبلاً، نورث امریکن) به‏‌نام بى.-۱ برنده این مناقصه شد، و براى ساخت پنج فروند پیش‏‌نمونه پروازى، و دو فروند پیکره (براى انجام آزمایشات سازه‏‌اى) قراردادى منعقد شد.

با شروع مراحل مختلف طراحى و ساخت، هزینه‏‌هاى بى.-۱ روزبه‏‌روز افزایش یافت که این موضوع، به اعتراض شدید نمایندگان کنگره انجامید. از طرفى، با کم شدن بودجه در نظر گرفته شده، از تعداد هواپیماهاى درخواستى کاسته شد. با وجود این مشکلات، اولین فروند بى.-۱ در ۲۳ دسامبر ۱۹۷۵ به پرواز درآمد، و در ششمین پرواز آزمایشى، از سرعت صوت فراتر رفت. نتایج آزمایش‌هاى پروازى رضایت‏‌بخش بود؛ اما به‏‌دلیل مشکلات مالى و پیش‏‌بینى کم‏‌دوام بودن این هواپیماى جدید در مقابل پیشرفت سریع دفاع هوایى روس‌ها، جیمى کارتر، رئیس جمهور وقت ایالات متحده، برنامه بى.-۱ را لغو کرد. به این ترتیب، فقط چهار فروند بى.-۱ اى. ساخته شد که بعداً دو فروند آن‏را به بى.-۱ بى. تغییر دادند.

با وجود لغو برنامه، پروازهاى آزمایشى ادامه یافت تا اشکالات احتمالى مشخص شود. در یکى از همین پروازها، به دلیل عقب رفتن بیش‏ ازحد گرانیگاه هواپیما در اثر فرستادن سوخت به ناحیه پشتى، هواپیما دچار واماندگى شد، و سقوط کرد. پس از انتخاب رونالد ریگان به سمت ریاست جمهورى در ۱۹۸۱، برنامه بمب‏‌افکن استراتژیک بى.-۱ مجددا راه‏‌اندازى شد، و بر اساس قراردادى، ۱۰۰ فروند بى.-۱ بى. براى نیروى هوایى تولید شد.

مأموریت اصلى بى.-۱ نفوذ به مناطق حساس و حیاتى دشمن است. براى اجراى چنین مأموریتى، بى.-۱ در ارتفاع پایین با سرعت فراصوتى پرواز کرده، از تجهیزات پیشرفته الکترونیکى مناسب براى جنگ الکترونیک استفاده مى‏‌کند. طراحان راک‏ول تلاش بسیارى کرده‏‌اند که «سطح مقطع رادارى» بى.-۱ را تاحدامکان کاهش دهند، تا احتمال شناساییش کم شود. بال‌هاى متغیر بى.-۱ عملکرد پروازى بهینه‏‌اى را فراهم مى‏‌کند، و باعث افزایش برد هواپیما مى‏‌شود. سازه هواپیما در بعضى از نقاط حساس (مثل ناحیه اتصال بال به بدنه) از فلز تیتانیوم ساخته شده که مى‏‌تواند دماهاى زیاد را تحمل کند. در ناحیه دم بى.-۱، مخروط بزرگى طراحى شده که سیستم‌هاى اختلال الکترونیکى درون آن قرار دارند. این سیستم‌ها در کار رادارهاى دشمن اختلال ایجاد مى‏‌کند. خدمه پروازى بى.-۱ شامل چهار نفر (خلبان، کمک‏‌خلبان، و کاربران سیستم‌هاى تهاجمى و تدافعى) است که از صندلی‌هاى پران استفاده مى‏‌کنند.

از خطرات عمده براى بى.-۱، برخورد پرنده با آن در حین پرواز کم‏‌ارتفاع است؛ این خطر براى همه هواپیماها در شرایط پروازى مشابه وجود دارد.. همچنین، بنا به آزمایشات انجام شده، با وجود امکان انجام سوخت‌گیرى هوایى، بى.-۱ نمى‏‌توانست به بیشترین وزن برخاستن پیش‏‌بینى شده‏‌اش برسد. این مشکل با تغییر نرم‏‌افزار سیستم کنترل پرواز هواپیما رفع شد.

B1

بمب‌افکن بال‌متغیر بی.-۱

  • انواع مدل‌ها:  B-1A، B-1B (بسیار شبیه بى.-۱ اى.، با اصلاح سیستم‌هاى درونى و موتورها)
  • کاربران:
  • تعداد تولید شده:
  • قیمت:
B-1B

شکل سه‌نمای بی.-۱ بی.

مشخصات فنی بی.-۱ بی.
مشخصات فنی
  • مراجع:

  • تاریخ آخرین بازبینی:

 

By

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.