DHC-6

 

دی.اچ.سی.-۶ ۱۹۶۵ DHC-6
هواپیماى محلى زودپرواز
  • نامگذارى نظامى امریکایی: یو.وى.-۱۸
  • شهرت: توین آتِر
  • سازنده: دهاویلند (کانادا)
با وجود موفقیت دى.اچ.سى.-۳ (آتر)، که سومین محصول شرکت دهاویلند بعد از پایان جنگ جهانى دوم بود، این هواپیما یک ضعف مهم داشت؛ آتر با ظرفیت حمل ۹ نفر مسافر و دو نفر خدمه، بزرگتر از حدى بود که بتواند با یک موتور، عملکرد پروازى خوبى داشته باشد، و هواپیماهاى هم‏‌رده‏‌اش (از نظر بارمزد)، همگى به چند موتور مجهز بودند. همچنین، ایمنى یک موتور براى کاربرانى که از آتر در مسیرهاى بد آب‏‌وهوا استفاده مى‏‌کردند، و یا عمل نشستن و برخاستن را از روى آب انجام مى‏‌دادند، چندان مناسب نبود. این ضعف، فروش آتر را محدود مى‏‌کرد. بنابراین، طراحان دهاویلند دست به‏‌کار شدند، و با استفاده از دو موتور ۱،۴۵۰ اسب‏‌بخار ساخت پرات اند ویتنى، طرحى را به‏‌وزن ناخالص ۱۲،۹۴۰ کیلوگرم ساختند که دى.اچ.سى.-۴ (کاریبو) نامیده شد. تولید کاریبو در ۱۹۵۸ آغاز شد، و مجموعاً ۳۰۷ فروند از آن تولید شد که عمدتاً براى نیروهاى نظامى مناسب بودند، و بیشتر این تولیدات در اختیار ارتش ایالات متحده قرار گرفت. به این ترتیب، موضوع یک طرح تک‏‌موتوره سبک غیرنظامى براى جانشینى آتر همچنان ذهن طراحان دهاویلند را مشغول نگه داشت تا آنکه با عرضه موتور جدید توربوپراپ پى.تى.-۶ ساخت پرات اند ویتنى، که ابعاد جمع‏‌وجورى داشت، زمینه تحقق آن ذهنیت فراهم شد.

به‏‌زودى موتور جدید پرات اند ویتنى رابطه نزدیکى با دهاویلند پیدا کرد، و مهندسان دهاویلند اولین آزمایش پروازى آن‏ را بر روى دماغه یک فروند مهدآزمون بیچ ۱۸ براى شرکت یونایتد ایرکرافت انجام دادند. با عرضه موتور پى.تى.-۶ و کاهش چشمگیر وزن و ابعاد موتور، دهاویلند برنامه طراحى یک هواپیماى دوموتوره سبک را در ۱۹۶۲ آغاز کرد. اهداف عمده طراحان در این برنامه چنین بود: قابلیت زودپروازى، کم‏‌بودن هزینه تولید، عمل‏‌پذیرى از روى زمین یا آب یا برف، ظرفیت حمل بارمزد بیشتر از آتر تا حد ۶۰%، و نگهدارى و استفاده آسان.

طراحى اولیه هواپیماى جدید، به نام دى.اچ.سى.-۶ (توین آتر)، در آوریل ۱۹۶۳ آغاز شد. بعضى از ویژگی‌هاى آتر (مثل شکل سطح مقطع، درهاى عرشه پرواز و کابین اصلى، مقطع بال، و دهانه بالچه‏‌ها) در طرح جدید ثابت نگه داشته شد. با کاستن از برنامه آزمایش‌هاى تونل‏ باد، پنج فروند پیش‏‌نمونه در کمترین زمان ممکن آماده شدند، و بر اساس نتایج آزمایشهاى پروازى، اصلاحاتى بر روى آنها انجام شد. اولین پیش‏‌نمونه توین آتر در ۲۰ مه ۱۹۶۵ براى نخستین بار پرواز کرد، و به‏‌زودى مورد توجه کاربران کشورهاى مختلف قرار گرفت. همزمان با بازاریابى کارگزاران دهاویلند، هواپیماى توین آتر در هفتم آوریل ۱۹۶۶ گواهینامه صلاحیت پرواز کانادایى را دریافت کرد.

پنج فروند پیش‏‌نمونه اولیه را سرى ۱ نامیدند، و اولین مدل تولیدى، سرى ۱۰۰ نامیده شد. مدل سرى ۲۰۰ با ۷۰% افزایش حجم بارگیرى، در ۲۸ مارس ۱۹۶۸ گواهینامه صلاحیت پروازى را دریافت کرد. کمتر از یک ماه، مدل ۳۰۰ هم گواهینامه صلاحیت پروازى را دریافت کرد، و در دو نوع همگانى و محلى به‏‌خدمت درآمد. علاوه‏ بر مدل‌هاى برشمرده، مدل‌هایى هم با ارابه‏‌هاى فرود شناور و یا اسکى فراهم شده‏‌ند.

DHC-6

عرضه موتور پى.تی.-۶ نقشى حیاتى در موفقیت طرح هواپیماى دى.اچ.سى.-۶ داشته است.

  • انواع مدل‌ها: DHC-6 Srs 100 (اولین مدل تولیدى، ۱۱۵ فروند)، Srs 200 (115 فروند)، Srs 300 (با موتور قوی‌تر و وزن برخاستن بیشتر)، DHC-6-300M (مدل نظامى)
  • کاربران:
  • تعداد تولید شده: (تا دسامبر ۲۰۱۹) ۹۸۵ فروند
  • قیمت:
سه‌نما

سه‏‌نماى هواپیماى زودپرواز دى.اچ.سى.-۶ سرى ۳۰۰

مشخصات فنی سری ۳۰۰
مشخصات فنی
  • مراجع:

  • تاریخ آخرین بازبینی:

 

By

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.