ATR

 

ای.تی.آر. ATR
فرانسه و ایتالیا
بحران انرژى سال ۱۹۷۳ باعث شد که توجه بسیاى از سازندگان هواپیما در جهان به لزوم توسعه هواپیماهاى مسافربرى منطقه‏‌اى دوموتوره توربوپراپ با ظرفیت بیش از ۳۰ صندلى جلب شود. در بین این سازندگان، شرکت‌هاى آئرواسپشیال (فرانسه) و آئریتالیا (ایتالیا) به فعالیت در زمینه توسعه هواپیماهاى این رده علاقه‏‌مند شدند. آئرواسپشیال طرح هواپیماى اى.اس. ۳۵ را آغاز کرد، و آئریتالیا به طراحى اى.آى.تى. ۲۳۰ مشغول شد. هرچند مذاکرات جداگانه با مشتریان سرشناس، هر دو شرکت را در مورد فعالیت جدیدشان مطمئن مى‏‌کرد، دو شرکت به‏‌نحو فزاینده‏‌اى با کمبود سرمایه مواجه بودند. وقتى که دستیابى به کمک دولتى میسر نشد، هر دو شرکت در جستجوى شریک مناسب، در ژوئیه ۱۹۸۰ به توافقى با هم رسیدند. هدف این توافق، ادامه مطالعه یک هواپیماى ترابرى منطقه‏‌اى ۴۴-۵۰نفره بود.

مذاکرات بعدى این اتحادیه تازه‏‌تأسیس با خطوط هوایى، نیاز بازار به حدود ۲،۰۰۰ فروند هواپیماى ترابرى منطقه‏‌اى را تا سال ۲۰۰۰ نشان مى‏‌داد. در پرتو این پیش‏‌بینى امیدوارکننده، در چهارم نوامبر ۱۹۸۱ توافق مسئولان دو شرکت براى تکمیل و ساخت هواپیماى اى.تى.آر. ۴۲ اعلام شد. مقرر شد که کار ساخت اى.تى.آر. ۴۲ به‏‌طور مساوى تقسیم شود، و آئریتالیا متولى ساخت بدنه و دم، و آئرواسپشیال عهده‏‌دار ساخت بال و مونتاژ نهایى شد. این اتحادیه تا سال ۲۰۲۱ توانسته است که بیش از ۱،۵۰۰ فروند هواپیما را به بیش از ۲۰۰ مشتری از بیش از ۱۰۰ کشور جهان بفروشد.

  • فعالیت‌های عمده: تولید هواپیماهاى خانواده اى.تى.آر. (۴۲ و ۷۲)
  • مراجع:
  • تاریخ آخرین بازبینی:

 

By

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.