Trident

 

ترایدنت ۱۹۶۲ Trident
هواپیماى مسافربرى نزدیک‏‌برد
  • شهرت: گریپر
  • سازنده: هاوکرسیدلی (انگلستان)
  • ویژگی: اولین هواپیماى مسافربرى مجهز به سیستم فرود خودکار
پیدایش طرح ترایدنت از ژوئیه ۱۹۵۶ آغاز شد. در آن زمان، خط هوایى انگلیسى بى.ئى.اى. براى تأمین نیاز آتى خود، یک هواپیماى جت مسافربرى ۱۰۰ نفره را با چنین مشخصاتى خواستار شد: امکان حمل حداکثر ۱۹،۰۰۰ پوند بارمزد از روى باندهاى ۶،۰۰۰ فوتى و پرواز در یک مسیر ۱،۰۰۰ مایلى با سرعت ۶۰۰ مایل بر ساعت. در آن زمان، تصمیم ایرفرانس مبنى بر به‏‌کارگیرى جت مسافربرى دوموتوره کاراول باعث شد که بى.ئى.اى. بر سریع‌تر بودن هواپیماى مورد نیازش (نسبت به نیازهاى اعلام شده اولیه) تأکید کند. از بین پیشنهادهاى دریافتى، طرح شرکت دهاویلند به نام دى.اچ. ۱۲۱ با سه موتور و دم T-شکل، بیشتر با نیازهاى اعلام‏‌شده سازگار بود. به این ترتیب، بى.ئى.اى. در اوت ۱۹۵۷ اعلام کرد که فعلاً شش فروند هواپیماى مسافربرى کامت ساخت دهاویلند را براى رفع نیازهاى موقتى خریدارى مى‏‌کند، و دى.اچ. ۱۲۱ را براى تأمین نیازهاى بلندمدت خود در نظر گرفته است.

دى.اچ. ۱۲۱ طى مراحل طراحى، تدریجاً بزرگ‌تر و سنگین‌تر شد. این موضوع، به همراه رشد ظرفیت حمل مسافر، بى.ئى.اى. را واداشت که ضرورت کوچک‌تر شدن ابعاد هواپیما تا حد حمل ۹۷ نفر را به دهاویلند یادآورى کند. بنابراین، با حفظ همان سطح مقطع اولیه، بقیه ابعاد به‏‌طور یکسانى کوچک شد؛ تا حدى که طول بدنه به اندازه ۱۳ فوت و دهانه بال به اندازه ۱۷ فوت کوتاه شد. در ژانویه ۱۹۶۰ با تحولات حقوقى وضعیت شرکت‌هاى انگلیسى، دهاویلند به شرکت تازه‏‌تأسیس هاوکر سیدلى پیوست، و پس از بررسى یک‏‌هزار نام پیشنهادى، نام طرح دى.اچ. ۱۲۱ به ترایدنت تغییر کرد. اولین فروند ترایدنت از نوع ۱سى. در نهم ژانویه ۱۹۶۲ به پرواز درآمد.

هاوکر سیدلى، که به موفقیت صادرات ترایدنت بسیار امیدوار بود، حتى پیش از پایان پروازهاى آزمایشى، مدل‌هاى ۱ئى. (با ظرفیت ۱۱۵ نفر مسافر) و ۱ اف. (با ظرفیت ۱۲۸ نفر مسافر) را آماده کرد. تا ۱۸ فوریه ۱۹۶۴ چهار فروند پیش‏‌نمونه ترایدنت به‏‌مدت ۱،۸۰۰ ساعت پرواز آزمایشى انجام دادند، و ترایدنت گواهینامه صلاحیت پروازى را دریافت کرد. با وجود امیدهاى اولیه براى پرفروش بودن ترایدنت، این هواپیما به دلیل ضعف نسبى عملکرد از روى باند (در مقایسه با بوئینگ ۷۲۷) نتوانست همه انتظارها را برآورده کند. تعویض موتورهاى ۱سى. با موتورهاى قوی‌تر (به‏‌اندازه ۵%)، فقط تا حدى این مشکل را رفع کرد.

ترایدنت اولین هواپیمایى است که براى پرواز کاملاً خودکار (حتى در مرحله تقرب و فرود) طراحى شد. اولین آزمایش فرود خودکار این هواپیما در پنجم مارس ۱۹۶۴ با موفقیت انجام شد. با وجود سقوط یک فروند ۱سى. به دلیل وقوع «واماندگى عمیق»، تکامل ترایدنت متوقف نشد، و مدل‌هاى متعدد دیگرى عرضه شد که غالباً طول بدنه (ظرفیت حمل مسافر) و نوع موتور آنها با هم متفاوت بود. حتى سانحه پرتلفات روز ۱۸ ژوئن ۱۹۷۲ براى یک فروند ۱سى.، که آن‏ هم دچار «واماندگى عمیق» شده بود، تأثیر چندانى بر تکامل ترایدنت نداشت، و هاوکر سیدلى مدل‌هاى جادارتر ۴ و ۵ را پس از شماره‏‌هاى ۲ و ۳ بررسى کرد. در ماه اوت ۱۹۷۷ بر روى بال‌هاى یک فروند ترایدنت ۳بى. ترک‌هایى مشاهده شد که به دلیل نشست و برخاست‌هاى متعدد این هواپیما در مسیرهاى کوتاه به وجود آمده بود. نتیجتاً تعداد زیادى از ترایدنتهاى خطوط هوایى اصلاح شدند، و تولید این هواپیما در ژوئن ۱۹۷۸، پس از تولید ۱۱۷ فروند، متوقف شد.

Trident

هواپیماهای ترایدنت خط هوایى انگلیسى بى.ئى.اى.

تکامل ترایدنت ها

نمایشى از تکامل تدریجى مدل‌هاى مختلف ترایدنت

  • انواع مدل‌ها: ۱C، ۱E (115 نفر مسافر)، ۱F (103 نفر مسافر)، ۳ (۱۴۰ نفر مسافر)، ۳B
  • کاربران:  انگلستان، جمهورى خلق چین، قبرس، عراق، کویت، پاکستان
  • تعداد تولید شده: (تا پایان تولید در سال ۱۹۷۸) ۱۱۷ فروند
  • قیمت:
سه‌نما

سه‏‌نماى ترایدنت ۳بى.، هواپیماى مسافربرى نزدیک‏برد پرظرفیت

مشخصات فنی ترایدنت ۳ بی.
مشخصات فنی
  • مراجع:

  • تاریخ آخرین بازبینی:

 

By

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.