| اولین بالگردانى که موفق به صعود پایدار شد و به ارتفاعى بیشتر از چند فوت رسید، طرح ویژهاى بود که ستوان استفان فون پتروتسى براى جایگزینى یک بالون دیدهبانى مهارشده ارتش اتریش طراحى کرد و در ۱۹۱۶ آن را ساخت. نام دیگرى که به عنوان این پرنده اضافه شده، به افتخار پروفسور تئودور فون کارمن و همکاریهاى او در این طرح است.ماشین پتروتسى به سه موتور هوایى با توان ۱۲۰ اسببخار مجهز بود. این موتورها در سه پایه خرپایى (از نوع لوله فولادى) قرار داده شده بود، و دو پروانه هممحور ۲۰ فوتى (بسیار شبیه پروانههاى چوبى استاندارد هواپیماها) را در امتداد عمودى مىچرخاند. اگرچه این ماشین پرنده، از رده بالگردانها نبود، اما نیروى برآیى در امتداد قائم تولید مىکرد، و مىتوانست پرواز ایستا انجام دهد؛ وظیفهاى که اساساً براى آن ساخته شده بود. ماشین پتروتسى نه تنها وسیلهاى براى کنترل سمتى پرواز نداشت، بلکه حتى ماشین پایدارى هم نبود. هنگامى که این ماشین به ارتفاع چند صد فوتى مىرسید، سه کابل آن را در حالت تراز نگه مىداشت. در انتهاى محور پروانه قائم، جایگاهى استوانهاى براى دیدهبان تعبیه شده بود، که موضوع بسیار مخاطرهانگیزى بود؛ چون ترک ماشین به کمک چترنجات، دیگر میسر نمىشد، در حالى که این کار در بالونها امکانپذیر بود. در عوض، چترنجاتى براى حفظ کل ماشین از سقوط، تدارک شده بود. براى نزول، ضمن آنکه ماشین پتروتسى نیروى نگهدارنده را (علیه نیروى کشش سه کابل) حفظ مىکرد، به طریقهاى شبیه بالون، به سمت پایین کشیده مىشد. عمل نزول را یک رشته کابل انجام مىداد؛ این شیوه بعدها براى پایین آوردن هلیکوپترهاى دریایى بر روى محدوده کوچک فرود روى عرشه کشتیها، در شرایط دریاى مواج، به کار گرفته شد.
هلیکوپتر کارمن-پتروتسى هرگز از حد یک پیشنمونه فراتر نرفت، و در همان حد هم در پانزدهمین پرواز دچار سانحه شد. |
