| یکى از طرحهاى غیرعادى براى بال، طرح بال مدور است. ریشه این ابداع به دهه ۱۹۳۰ بازمىگردد. در آن زمان، هواپیماى فرانسوى فارمن ۱۰۲۰، که لبه فرار بالهایش به شکل نیمدایره بود، به پرواز درآمد. تقریبا به طور همزمان، طرح امریکایى نموث پاراسول با بال مدور، مورد آزمایش قرار گرفت.
موفقترین پرندههاى از این نوع، هواپیماى ووت وى.-۱۷۳ است، که در ۱۹۴۲ پرواز کرد؛ هواپیماى سبک و کمقدرتى که قرار بود جنگندهاى با عملکرد پرواز قوى باشد. این طرح منحصربفرد، زاییده تخیلات چارلز زیمرمان بود. او در نیمه دهه ۱۹۳۰ طرحهاى موفقى را در زمینه بال مدور آزمایش کرده بود. زیمرمان شرکت هواپیما سازى ووت را به قابلیتهاى نظامى طرحهایش جلب کرد، و ماکآپ وى.-۱۷۳ در اوایل ۱۹۴۲ تکمیل شد. برخلاف روشهاى مرسوم، تنها پیشنمونه این طرح در تونل باد ابعاد واقعى ناکا در لانگلى فیلد آزمایش شد. هدف از این آزمایش، نه اصلاح طرحى که تا آن زمان پرواز کرده، بلکه آشکار کردن قابلیتهاى پروازى آن بود.
رمز موفقیت وى.-۱۷۳، تجهیز به دو ملخ بسیار بزرگى بود که با سرعت نسبتاً کم مىچرخید. هر یک از این ملخها را محورها و چرخدندههایى مىچرخاند که از دو موتور مجزاى ۸۰ اسببخار (کانتیننتال اى.-۸۰) نیرو مىگرفت. جریان هواى گذرنده از بین ملخها، نیروى برآى بال را افزایش مىداد؛ در حالى که از پساى القایى زیاد ناشى از نسبت منظرى کوچک در سرعت کم مىکاست. در پشت بال، دو سطح افقى ثابت قرار داشت، که سکانهاى متصل به آنها، علاوه بر نقش سکان افقى عادى، نقش شهپر را هم داشت، و عملکرد آنها در حین پرواز قابل تنظیم بود.
وى.-۱۷۳ براى اولین بار در نوامبر ۱۹۴۲ به پرواز درآمد، و مجموعاً ۱۳۱ ساعت پرواز کرد. بیشترین سرعت این هواپیما، ۱۵۰ مایل بر ساعت، و کمترین سرعت آن (در زمان نشستن)، ۳۵ مایل بر ساعت در زاویه حمله باورنکردنى ۳۶ درجه بود.
توفیقات وى.-۱۷۳ باعث انعقاد قرارداد ساخت یک جنگنده دوموتوره براى نیروى دریایى شد. این طرح را ایکس. اف.۵یو.-۱ نامیدند. این هواپیما به دو موتور پرات اند وتینى R-2000-7، با توان ۱،۳۵۰ اسببخار مجهز بود. ایرادهاى مکانیکى و اولویت ضعیف، باعث تأخیر در تکمیل طرح تا سال ۱۹۴۸ شد. پس از آن هم، با ورود به عصر پیشرانه جت، نیروى دریایى طرح مزبور را لغو کرد، و تلاش ووت براى گرفتن مجوز یک پرواز آزمایشى بىنتیجه بود. |
