| بی.-۵۸ | ۱۹۵۶ | B-58 |
| هواپیماى بمبافکن جت | ||
|
||
|
||
|
||
| در ماه مارس ۱۹۴۹ «نیروى هوایى ایالات متحده» براى نخستین بار، طراحى یک بمبافکن فراصوتى را به مناقصه گذاشت. نیروى هوایى سه وضعیت پروازى را براى بمبافکن مورد نظر مطرح کرد: ۱ – کروز گذرصوتى دوربرد در ارتفاع بالا، ۲ – نفوذ گذرصوتى در سطح دریا، ۳ – گریز فراصوتى با دو برابر سرعت صوت در ارتفاع بالا. با توجه به مأموریت درخواستى، ابعاد طرح بایستى تا حد امکان کوچک پیشبینى میشد تا ضمن کاهش احتمال کشف با رادارهاى دشمن یا اصابت پدافندهاى هوایى، هزینه کمترى هم داشته باشد. پس از ارائه طرحهاى شرکتهاى مختلف هواپیماسازى، طرح بال مثلثى شرکت کانویر برنده این مناقصه شد، و آن را بى.-۵۸ (هاستلر) نامیدند. اولین پیشنمونه این هواپیما در ۱۱ نوامبر ۱۹۵۶ به پرواز درآمد.
بى.-۵۸ به دلیل گستردگى پاکت پروازى، دچار تغییر مکان زیاد مرکز آئرودینامیکى در اعداد ماخ مختلف مىشد. به همین دلیل، سیستم پیچیدهاى براى جابجایى و تنظیم مناسب گرانیگاه هواپیما طراحى شد تا با جابجا کردن سوخت مخازن درونى و حرکت خودکار اهرم فرمان، تعادل هواپیما را تأمین کند. براى کاهش بیشتر قطر بدنه، که از نظر آئرودینامیکى پسا را در سرعتهاى ماخ زیاد تقلیل مىدهد، نه تنها مقر سه نفر سرنشین در سه کابین مجزا بهطور پشت سر هم قرار داده شد، بلکه حتى مقر بمب هستهاى هم در زیر بدنه تعبیه شد که به افزایش طول ارابههاى فرود انجامید. پس از عرضه چند مدل، آخرین فروند بى.-۵۸ در ۱۹۶۲ تحویل شد. هاستلر چندین رکورد جهانى پرواز را کسب کرد؛ اما تدریجاً با گسترش کاربرد موشکهاى استرتژیک، از اهمیت این بمبافکن کاسته شد، و در ۱۹۷۰ آن را از خدمت کنار نهادند. |
||
بمبافکن فراصوتی بی.-۵۸ |
||
|
||
|
||
|
||
|
||
سهنماى بى.-۵۸ اى. (هاستلر) |
||
| مشخصات فنی بی.-۵۸ ای.
|
||
|
||
|
||

