| در سالهاى ۱۹۴۳-۱۹۴۴ طراحان بوئینگ در تلاش براى ساختن بمبافکنى با موتورهاى جت بودند. تا آن زمان، بهجز آلمان فقط انگلستان توانسته بود عملاً از موتورهاى جت (در هواپیماى گلاستر متئور) استفاده کند. حاصل مطالعات بوئینگ، مدل ۴۲۴ نامیده شد که در واقع، همان بى.-۲۹، ولى با یک جفت موتور جت در زیر بالهایش بود. با تغییر طرح و قرار دادن موتورها درون بدنه، هواپیماى مدل ۴۳۲ به وجود آمد. این فعالیتها، با پایان جنگ جهانى دوم همزمان شد. تحتتأثیر قوى اسناد به دست آمده از آلمان مغلوب، امریکاییها به اهمیت بالهاى پسگرا پى بردند. بنابراین، تغییراتى در مدل ۴۳۲ داده شد که نهایتاً به طرح مدل ۴۵۰ انجامید. در این طرح، به دلیل کمبود نیروى پیشران موتورهاى جت (در آن زمان)، علاوه بر دو جفت موتور قبلى، دو موتور اضافى هم در برونسوى بالها نصب شد. هواپیماى جدید، استراتوجت شهرت یافت، و «نیروى هوایى ایالات متحده» آن را ایکس.بى.-۴۷ نامید.بعضى از ویژگیهاى ایکس.بى.-۴۷ در آن زمان تازگى داشت: بالهاى بسیار نازک با پسگرایى زیاد (و کمى فروافتاده) و شش موتور جت (یک جفت موتور به هم چسبیده و یک موتور تکى در زیر هر بال). بهدلیل بار بال زیاد و شتابگیرى ضعیف طرحهاى اولیه، از راکتهاى کمکى «جاتو» در طرحهاى بعدى استفاده شد. البته جایگاههاى ثابت جاتوها، وزن اضافهاى را هم بر هواپیما تحمیل میکرد؛ نتیجتاً با افزایش مسافت فرود، ناگزیرى از چترهاى ترمز فرود هم استفاده شد.
اولین پرواز آزمایشى ایکس.بى.-۴۷ در ۱۶ دسامبر ۱۹۴۷ و در شرایطى نه چندان مناسب براى آزمودن چنین هواپیماى جدیدى انجام شد؛ با این حال، موفقیت اولین پرواز، بیش از حد انتظار بود. این هواپیما در طول سالهاى بعدى، رکوردهاى جدیدى به جا گذاشت؛ مثلاً اولین پرواز جت بر فراز قطب شمال را در سپتامبر ۱۹۵۱ انجام داد.
بى.-۴۷ اى. و بى.-۴۷ بى. اولین مدلهاى تولیدى بودند، و خود مدل بى. شامل زیرمدلهاى مختلفى (مثل آموزشى و شناسایى) بود. بى.-۴۷ ئى. مدل استانداردى براى تولید بود که به صندلیهاى پرتابشونده و موتورهاى جدیدتر مجهز بود، و مدلهاى فرعى دیگرى را شامل میشد. مجموعا بیش از ۲،۰۰۰ فروند از مدلهاى مختلف بى.-۴۷ در کارخانههاى بوئینگ، داگلاس، و لاکهید تولید شد.
تولید بى.-۴۷ در فوریه ۱۹۵۷ خاتمه یافت. در آن زمان تصور میشد که روسها با داشتن موشکهاى جدید زمینبههوا، نفوذ به حریمشان را حتى در ارتفاعات بالا، تهدید خواهند کرد. بنابراین، در کارآیى بى.-۴۷ تردیدهایى جدى به وجود آمد که تدارک تاکتیکهاى جدیدى براى نفوذ را الزامى کرد؛ این تاکتیکها بعداً در بى.-۵۲ عملى شد. هرچند تلاشهایى براى تطبیق بى.-۴۷ با مأموریت هواپیماهاى جنگنده انجام شد تا بقاى آن را تداوم بخشد، ویژگیهاى نامناسب طرح و سقوط شش فروندش در مدت سى روز در سال ۱۹۵۸، همه این تلاشها را ناکام گذاشت. |
