| ضرورتهاى نظامى دوران جنگ جهانى دوم موجب شد که حتى پیش از ظهور کامل قابلیتهاى غیرنظامى مسافربر چهارموتوره دى.سى.-۴، شرکت داگلاس طراحى جانشین جادارترى به نام دى.سى.-۶ را در اوایل دهه ۱۹۴۰ آغاز کند. داگلاس با در نظر گرفتن همزمان قابلیتهاى مورد نیاز مسافربرى و نظامى، قراردادى با «نیروى هوایى ایالات متحده» براى ساخت پیشنمونهاى به نام ایکس.سى.-۱۱۲ منعقد کرد. طرح جدید، به همان بالهاى دى.سى.-۴ مجهز شد، و با بدنهاى کشیدهتر (به اندازه ۲/۰۶ متر)، براى حمل ۵۲ نفر مسافر در نظر گرفته شد. کابین تحت فشار، موتورهاى پرتوانتر، و سیستمهاى بهبودیافته، ویژگیهاى دیگر طرح جدید بود. ایکس.سى.-۱۱۲ در ۱۵ فوریه ۱۹۴۶ براى نخستین بار به پرواز درآمد، ولى تولیدش با اهداف نظامى تحقق نیافت.تولید طرح جدید، به نام دى.سى.-۶، با تقاضاهاى خطوط هوایى امریکن ایرلاینز و یونایتد ایرلاینز آغاز شد، و این هواپیما با تولید مجموعاً ۱۷۴ فروند تا سال ۱۹۵۱، به پرفروشترین هواپیماى غیرنظامى داگلاس در دوران پس از جنگ بدل شد. بهزودى اصلاحاتى براى افزایش طول بدنه انجام شد، و دو مدل دى.سى.-۶ اى. (تماماً باربرى) و دى.سى.-۶ بى. (مسافربرى) ساخته شدند.
اولین دى.سى.-۶ تولیدى در ژوئن ۱۹۴۶ به پرواز درآمد. از نوامبر ۱۹۴۶ با آغاز تحویل دى.سى.-۶ به خطوط هوایى، این هواپیما به طور وسیعى در مسیرهاى داخلى ایالات متحده به خدمت درآمد، و در مسیرهاى منطقهاى کشورهاى دیگر هم مشغول به کار شد. عرضه مدلهاى جادارتر دى.سى.-۶ باعث تقویت بیشتر نقش تولیدات داگلاس در مسیرهاى شلوغتر و دوربردتر شد.
اصلاحات بعدى بدنه دى.سى.-۶، با عرضه موتورهاى جدید رایت آر.-۳۳۵۰ سایکلون همزمان شد. استفاده از این موتورهاى جدید به جاى موتورهاى قبلى پرات اند ویتنى دابل وسپ و اجراى بعضى اصلاحات سازهاى، به ساخت دى.سى.-۷ انجامید. دى.سى.-۷ به همان بالهاى دى.سى.-۴ مجهز بود، و فقط به اندازه ۳/۰۵ متر دهانه بالش در محل ریشه کشیدهتر بود. با تولید مجموعاً ۳۳۶ فروند دى.سى.-۷، دوره هواپیماهاى پیستونى غیرنظامى داگلاس به پایان رسید. عرضه دى.سى.-۷ با قابلیت عبور از فراز اقیانوس اطلس و پرواز یکسره بینقارهاى، محصولات جدید داگلاس را بیشتر مورد توجه خطوط هوایى قرار داد. |
