| با بروز جنگ جهانى دوم و حضور آخرین دستاوردهاى صنایع نظامى هوایى، روسها نیاز شدیدى به یک جنگنده جدید احساس کردند. در چنین شرایطى، دفتر طراحى یاکوولف براى ساختن یک جنگنده تکسرنشینه برترى هوایى در ارتفاع پایین (در نزدیکى میدان نبرد) مأمور شد. با مبنا قرار گرفتن طرح یاک-۱، یکى از مسئولان دفتر طراحى یاکوولف، به نام سینلشیکف، عهدهدار این برنامه شد. سینلشیکوف همزمان با درخواست از گروه طراحى کلیموف براى افزایش قدرت عملکرد موتور ام.-۱۰۵ پى.اف. در ارتفاع پایین، تحلیل کامل وزنى طرح جدید را به همراه مجموعهاى از اصلاحات آئرودینامیکى بررسى کرد. با ثابت نگه داشتن مقطع بال و ترکیببندى یاک-۱، نسبت منظرى، دهانه بال، و سطح بال کاهش داده شد، و کابین باریکترى طرح شد. حاصل کار به نام یاک-۳، در آوریل ۱۹۴۳ براى اولین بار به پرواز درآمد، و در اوایل تابستان ۱۹۴۴ به جبهههاى جنگ اعزام شد.رفتار یاک-۳ در پاسخ به فرمان شهپرها بسیار سریع بود، و فشار کوچکى بر اهرم فرمان، غلت کامل °۳۶۰ را در مدت ۱۸/۵ ثانیه موجب میشد. با وجود عملکرد قوى، سرعت واماندگى یاک-۳ زیاد بود، و در سرعت زیاد حین تقرب، یکى از بالها گرایش به پایین افتادن نشان میداد.
در اواخر پائیز ۱۹۴۳، مدل جدید یاک-۳ یو. با همان سازه اولیه، اما با موتور ۱،۶۵۰ اسببخار ام.-۱۰۷ اى. ساخته شد، و از سال بعد به تولید رسید. مدتى بعد، سازه ترکیبى هواپیما با یک سازه سراسرى از یک آلیاژى سبک با پوششهاى تحت تنش قرار گرفته، تعویض شد. تولید یاک-۳ یو. تا اوایل ۱۹۴۶ همچنان ادامه داشت، و تا آن زمان، مجموعا ۴،۸۴۸ فروند از همه انواع یاک-۳ تولید شد. هرچند یاک-۳
میتوانست جنگنده مؤثرى باشد، تأخیر در ورود به خدمت، فرصت ظهور همه قابلیتهایش را نداد. |
