| خطوط هوایى در سالهاى دهه ۱۹۲۰ و اوایل دهه ۱۹۳۰ هواپیماهاى سهموتوره را بسیار ترجیح مىدادند؛ بااین حال، موتور دماغه با قرارگرفتن در جلوى تنه حجیم هواپیما، هرگز بهخوبى بقیه موتورها کار نمىکرد. شرکتهاى فوکر، یونکرس، ساوویاـ مارچتى، فیات، و ویبالت در اروپا، و آرمسترانگ ویتورث و دهاویلند در انگلستان، و فورد، بوئینگ، و مجدداً فوکر در ایالات متحده مدلهاى مهمى از این رده هواپیماها را ساخته بودند. هرچند این دسته از هواپیماها راندمانهاى آئرودینامیکى مناسبى هم داشتند (بهویژه در آخرین مدلهاى ساوویاـ مارچتى)، تا دهه ۱۹۶۰ (زمان ظهور دهاویلند ترایدنت و بوئینگ ۷۲۷) توفیق چندانى به دست نیاوردند. تغییر گرایشات به هواپیماهاى دوموتوره، به دلیل مزایاى آئرودینامیکى و اقتصادى، با بوئینگ مدل ۲۴۷ آغاز شد، که اولین نمونهاش در هشتم فوریه ۱۹۳۳ به پرواز درآمد.
در ۱۹۳۲ شرکتهاى هوایى مختلف، از جمله یونایتد ایرلاینز، ۷۰ فروند ۲۴۷ را درخواست کرده بودند. آخرین ۱۱ فروند تولیدى، از مدل ۲۴۷ دى. بودند، و همه مدلهاى اولیه مشغول خدمت در یونایتد ایرلاینز به مدل استاندارد ۲۴۷ دى. تغییر داده شدند. مدل دى. عملکرد پروازى بهترى داشت. موتور مجهز به چرخدنده (بهجاى نوع اولیه تحویل مستقیم توان)، پوشنه ناکا، و ملخ سهپرهاى با گام تنظیمپذیر، از ویژگیهاى مدل دى. بود.
در ۱۹۳۴ یک فروند ۲۴۷ دى.، که ابتدائاً یونایتد ایرلاینز آن را تقاضا کرده بود، براى مسابقه هوایى مکرابرتسون از انگلستان تا استرالیا تجهیز شد. نتیجه مسابقه براى ۲۴۷ دى.، مقام دوم در رده هواپیماهاى مسافربرى و رده سوم از لحاظ سرعت بود؛ برنده رده هواپیماهاى مسافربرى آن مسابقه، هواپیماى داگلاس دى.سى.-۲ بود. یک فروند ۲۴۷ دى. براى تحقیقات و اصلاحات به کار گرفته شد، و از مجموع ۱۶ فروند بوئینگ ۲۴۷ ساده تولیدى، دو فروند آخر به لوفتهانزا در آلمان فرستاده شدند. |
