میراژ ۲۰۰۰
|
۱۹۷۸ |
Mirage 2000
|
| هواپیماى جنگنده چندمأموریته | ||
|
||
|
||
| هواپیماهاى بالمثلثى با وجود عملکرد پروازى بهینه در پروازهاى گذرصوتى و فراصوتى و برخورد با کمترین پساى ممکن در محدوده گستردهاى از زوایاى حمله، در سرعتهاى کم (مثلاً در حین فرود) ذاتاً ناپایدارند. البته استفاده از بالک (کانارد) یکى از راههاى مقابله با این مشکل است؛ اما در هیچیک از طرحهاى بالمثلثى داسو از بالک استفاده نشد؛ شاید به همین دلیل هم داسو پس از عرضه میراژ ۵ در ۱۹۶۷، تا اواخر دهه ۱۹۷۰ طرح جدید قابلذکرى را مطرح نکرد. اما در دهه ۱۹۷۰ سیستمهاى کنترل پرواز-با-سیم، که قادر به مهارناپایدارى پیشگفته است، در حال تکامل بود. ضمناً مطالعات گروه طراح داسو نشان داده بود که با استفاده از آخرین پیشرفتهاى آئرودینامیکى، بهکارگیرى یک بال مثلثى بدون دم افقى، تعادل بهینهاى را بین وزن و سادگى سازهاى و مشخصات مانورى فراهم مىکند. با ادغام این پیشرفتها، محصول جدیدى به دست آمد که براى رساندن نام «میراژ» به سال ۲۰۰۰، آنرا میراژ ۲۰۰۰ نامیدند. میراژ ۲۰۰۰ در دهم مارس ۱۹۷۸ براى اولین بار به پرواز درآمد.
میراژ ۲۰۰۰ با استفاده از یک رایانه رقمى مرکزى (براى تأمین پایدارى مصنوعى) و سیستم کنترل پرواز-با-سیم، مانورپذیرى زیادى را در زمان درگیرى هوایى به دست مىآورد که ضعف هواپیما در فرود با سرعت زیاد را کماهمیت مىکند. همچنین، دو پره کوچک در قسمت فوقانى ورودیهاى موتور، به همراه هفتى زیاد بال، به کنترل طولى و جانبى هواپیما کمک مىکند. ابعاد میراژ ۲۰۰۰ فقط اندکى با ابعاد میراژ ۳ متفاوت است؛ اما بزرگتر بودن مساحت ناخالص بال آن (به اندازه حدود ۲۰%)، امکان حمل سوخت درونى بیشترى را فراهم مىکند. استفاده از مواد مرکب کربنى در منقارههاى لبه حمله، الوانها، و سکان عمودى، و استفاده فراوان از فلز تیتانیوم، کمک زیادى به کاهش وزن میراژ ۲۰۰۰ کرده که نسبت رانش-به-وزن واحد را تأمین مىکند. |
||
جنگنده بالمثلثى میراژ ۲۰۰۰ به سیستم کنترل پرواز-با-سیم مجهز است. |
||
|
||
|
||
|
||
|
||
شکل سهنمای میراژ ۲۰۰۰ |
||
| مشخصات فنی 2000C
|
||
|
||
|
||

