میراژ ۳

• همخانواده: میراژ ۴، میراژ ۵
  

• سازنده: داسوبرگه (فرانسه)

• ویژگی: اولین استفاده عملى از سیستم پیشرانه مختلط (دو نوع پیشرانه متفاوت)
  

در ۱۹۴۵ نظریه جنگنده‏‌هاى رهگیر با سیستم پیشرانه مختلط، به صورت ترکیبى از موتورهاى راکتى و موتورهاى توربوجت، در آلمان ابداع شد. ساخت نمونه ارتقاءیافته هواپیماى مسراشمیت ۲۶۲ (مجهز به راکت‌هاى کمکى) حاصل همین نظریه بود. میراژ ۳ ساخت داسوبرگه اولین نمونه عملى چنین طرحى بود؛ یک هواپیماى بال‏‌مثلثى همه‏‌گونه هوایى تک‏‌سرنشینه، که ابتدائاً با هدف ساخت یک رهگیر ماخ دو طراحى شد، ولى بعداً براى پشتیبانى از نیروهاى زمینى هم تدارک شد. در واقع، میراژ ۳ مقیاس بزرگ‌ترى از رهگیر سبک‏‌وزن میراژ ۱ بود، و نسبت به آن، حدود ۲۰% بزرگ‌تر و حدود ۳۰% سنگین‌تر بود؛ ضمن آنکه قابلیت برخاستن از باندهاى کوتاه را هم داشت.

اولین پرواز آزمایشى میراژ ۳ در ۱۷ نوامبر ۱۹۵۶ انجام شد. در سال بعد، این هواپیما (با همان ترکیب‏‌بندى) در پرواز افقى و در ارتفاع ۱۱،۰۰۰ متر (۳۶،۳۸۰ فوت) از ماخ ۱/۵ فراتر رفت، و سرانجام، پس از تغییرى در موتورهاى واکنشى، از ماخ دو هم در پرواز تراز گذشت.

پروازهاى اولیه میراژ ۳ با ضعف سیاسى فرانسه در عرصه جهانى همزمان بود. بنابراین، وارد کردن یک هواپیماى رزمى سبک‏‌وزن، ارزان‏‌قیمت، و چالاک به بازار نظامى، ضمن تأمین کالاى نسبتاً مهمى براى صادرات، تا حدى موضع دولت را تقویت می‌کرد. با این انگیزه، اولین مدل تولیدى، به نام میراژ ۳ سى.، در ۱۹ اکتبر ۱۹۶۰ براى نخستین بار پرواز کرد. تولید و صدور میراژ ۳ چنان شتابى گرفت که تا ۳۱ مارس ۱۹۷۲ تعداد ۹۲۰ فروند از انواع مدل‌هایش در خود فرانسه تولید شده بود؛ ضمن اینکه ۱۵ کشور جهان متقاضى این هواپیما شده، یا حتى اجازه تولید آن‏ را گرفته بودند. به این ترتیب، تا ۱۹۸۳ بیش از ۱،۴۰۰ فروند از انواع مدل‌هاى میراژ ۳ تولید شد.

در ۱۹۶۳ شرکت داسوبرگه بر مبناى طرح میراژ ۳، بمب‏‌افکن دوموتوره میراژ ۴ را براى اجراى فقط یک مأموریت عرضه کرد: حمل یک بمب هسته‏‌اى. در آن زمان، بمب‌هاى هسته‏‌اى از نوع پرتاب آزاد بود؛ به همین دلیل، در ۱۹۸۶ براى حمل موشک کلاهک هسته‏‌اى، تغییراتى در میراژ ۴ داده شد. مجدداً بر اساس همان طرح  میراژ ۳ ئى.، داسوبرگه هواپیماى تهاجمى جدید میراژ ۵ را با همان پیکره و موتور، اما با مخازن سوخت بزرگ‌تر و ظرفیت حمل تسلیحات بیشتر، عرضه کرد. میراژ ۵ ضمن دارا بودن قابلیت پرواز سریع‌تر از ماخ دو (ویژگى مدل ۳ ئى.)، می‌تواند از فرودگاه‌هاى نیمه‏‌آماده هم استفاده کند. میراژ ۵ در ۱۹ مه ۱۹۶۷ براى اولین بار به پرواز درآمد، و قادر به انجام عملیات رهگیرى هم هست.

جنگنده چندمأموریته میراژ ۳ بال مثلثى داشت و به دو نوع موتور مجهز بود.

• انواع مدل‌ها: Mirag III-A، Mirag III-B (مدل دو سرنشینه میراژ ۳-اى.)، Mirag III-BE، III-C Mirag، Mirag III-D (مدل دوسرنشینه، فراهم شده در استرالیا براى نیروى هوایى آن کشور)، Mirag III-E (پنجم آوریل ۱۹۶۱، مدل جنگنده-بمب‏‌افکن دوربرد)، Mirag III-O، III-R  Mirag (نوامبر ۱۹۶۱، مدل شناسایى میراژ ۳-ئى.)، Mirag III-RD (مشابه میراژ ۳-آر. ولى با سیستم ناوبرى داپلر بهبودیافته)، Mirag III-R2Z (براى صدور به افریقاى جنوبى)، Mirag III-S
  

• کاربران: حدود ۲۰ کشور (شامل فرانسه، برزیل، اسرائیل، لبنان، افریقاى جنوبى، سوئیس، استرالیا، آرژانتین، پاکستان، اسپانیا، ونزوئلا)
  

• تعداد تولید شده: (تا اول ژانویه ۱۹۸۲، شامل انواع میراژ ۳ و ۵) ۱،۳۷۲ فروند
  

• قیمت:

سه‏‌نماى میراژ ۳ ئى.

• مراجع:

• تاریخ آخرین بازبینی: