| دفتر طراحى توپولف با توجه به نیاز شوروى (سابق) به بمبافکنهاى استراتژیک براى مقابله با غرب، هواپیماى توپولف-۸۸ را طراحى کرد، و احتمالاً اولین پرواز آن را در سال ۱۹۵۲ انجام داد. در طرح اولیه توپولف-۸۸ ضمن حفظ سادگى و پرهیز از ریسکهاى احتمالى، از تکنولوژى تسلیحات دفاعى بمبافکن امریکایى بوئینگ بى.-۵۲ الهام گرفته شده، و شش قبضه توپ هوایى ۲۳ میلیمترى بر روى در برجکى در انتهاى بدنه نصب شده بود. در واقع، قبلاً در سالهاى ۱۹۴۵-۱۹۵۳ طراحان توپولف در طرح پرتولید توپولف-۴ این ابتکار را از امریکائیها فراگرفته بود.
ظهور توپولف-۱۶ بهویژه به دلیل استفاده از موتورهاى جت بسیار قوى با پیشران حدود ۲۱،۰۰۰ پوند به ازاى هر موتور، براى غربیها غیرمنتظره بود؛ تا آن زمان تصور میشد که تکنولوژى پیشرفته ساخت موتورهاى جت پرقدرت، در انحصار غربیهاست. البته به دلیل پنهانکاریهاى شدید روسها، غربیها عمدتاً با عکسهایى که خلبانان امریکایى یا انگلیسى در حین گشتزنى هوایى به طور اتفاقى از هواپیماهاى روسى برداشتند، از وجود توپولف-۱۶ مطلع شدند.
در ۱۹۵۴ اولین مدل توپولف-۱۶، که ناتو آن را باجر اى. نامید، به خدمت درآمد. باجر اى. مجهز به رادارى براى بمباران کور بود، و دماغهاى شیشهاى داشت. تعداد کمى از این مدل به عراق و مصر فروخته شد. مدل بعدى، یعنى باجر بى.، قادر به حمل دو موشک کروز کنل در زیر بالهایش بود، و به خدمت «نیروى دریایى شوروى» (سابق) و «نیروى هوایى اندونزى» درآمد. مدل دریایى باجر سى. میتوانست یک موشک بزرگ کیپر را در زیر بدنه حمل کند؛ این موشک دوربرد، با رادار هواپیما کنترل میشد، و براى حمله به دشمن از فواصل بسیار دور و بدون درگیرى با واحدهاى پدافند هوایى دشمن مناسب بود. مدلهاى باجر دى.، ئى.، و اف. براى اجراى مأموریتهاى شناسایى ساخته شدند، و به تجهیزات پیشرفته الکترونیکى مجهز بودند. باجر جى. توسعه یافته مدل بى. بود، و در جنگ اعراب و اسرائیل در ۱۹۷۳ تعداد زیادى موشک کلت را علیه اسرائیل شلیک کرد. |
