سی.آر.ج.۱۰۰ |
۱۹۹۱ |
CRJ100 |
| هواپیماى مسافربرى منطقهاى | ||
|
||
|
||
نمای داخلی کابین خلبان مدل ال.آر. |
||
| در ۳۱ مارس ۱۹۸۹ مسئولان شرکت کانادایر (که بهتازگی در شرکت کانادایی بمباردیر ادغام شده بود) رسماً تصمیم گرفتند که نسل جدیدى از هواپیماهاى مسافربرى منطقهاى را فراهم کنند تا محصولى براى عرضه به بازار روبهرشد خطوط هوایى منطقهاى دهه ۱۹۹۰ داشته باشند. براى طرح جدید، ظرفیت حمل ۵۰ نفر مسافر، برد پروازى حدود ۱،۰۰۰ مایل، و سرعت پرواز حدود ۵۰۰ مایل بر ساعت در نظر گرفته شد، و طرح جت شخصى چالنجر، مبناى طراحى جدید قرار گرفت. به این ترتیب، مشخصات اولیهاى تعیین شد که هواپیماهاى منطقهاى توربوپراپ قادر به رقابت با آن نباشند. هواپیماى جدید، ریجنال جت (اختصارا آر.ج.) نامیده شد، و اولین پیشنمونهاش در دهم مه ۱۹۹۱ براى نخستین بار پرواز کرد. گواهینامههاى اروپایى و امریکایى صلاحیت پروازى ریجنال جت در ژانویه ۱۹۹۳ صادر شد.
پیشرانه آر.ج. شامل دو موتور توربوفن جنرال الکتریک سى.اف.۳۴ بود که ضمن تأمین عملکرد پروازى قوى براى هواپیما، هزینههاى عملیاتى کمى داشت، و صداى کمى تولید مىکرد. پهناى مقطع بدنه آر.ج. چنان است که چیدن چهار صندلى در هر ردیف را ممکن کرده و سیستم تنظیم فشار هواپیما، پرواز در ارتفاع ۱۲،۵۰۰ مترى ( ۴۱،۰۰۰ فوتى) را امکانپذیر مىکند. بهزودی مدل از مدل اولیه ۱۰۰، مدل بهبودیافته ۲۰۰ ساخته شد که موتوری بهینهتر داشت و میزان مصرف سوخت هواپیما را کاهش میداد. پس از آنکه در طول دهه ۱۹۹۰ مدلهای دیگری هم از این هواپیما ساخته شد، در اواخر همین دهه، شرکت سازنده بر اساس طرح مدل ۱۰۰، طرح جدید سی.آر.ج.۷۰۰ را ارائه کرد که بدنهای کشیدهتر داشت. خط تولید همه مدلهای این هواپیما در سال ۲۰۰۶ متوقف شد. |
||
لوفتهانزا اولین مشتری هواپیماى مسافربرى منطقهاى ریجنال جت |
||
|
||
|
||
|
||
نمای داخلی کابین مسافران |
||
شکل سهنما |
||
مشخصات فنی مدل ۱۰۰
|
||
![]() |
||
Air International magazine (Dec. 1992, May 1993) Jane’s All the Worlds Aircraft (95-96) https://en.wikipedia.org/wiki/Bombardier_CRJ100/200
|
||
۱۳۹۹/۶/۱ |
||

