| از اواسط دهه ۱۹۷۰ بوئینگ براى عرضه یک هواپیماى مسافربرى جدید پرظرفیت میانبرد، و در رقابت با اتحادیه ایرباس، بررسیهاى مفصلى را آغاز کرد. این طرح مطالعاتى ابتدائاً 7X7 نامیده شد، و تا قبل از مشخص شدن اولین مشترى، هنوز ابعاد دقیق و ترکیببندى نهائیاش تعیین نشده بود. بوئینگ در طرح جدید، با دل کندن از ضخامت بدنه 75ر3 مترى، که بهطور ثابت در هواپیماهاى باریکپیکر 707، 727، 737، و 757 به کار رفته بود، بدنهاى بهپهناى حدود پنج متر در نظر گرفت تا امکان چیدن هشت صندلى (با ترکیب ۲-۴-۲) با دو راهرو فراهم شود، و هیچ مسافرى بیش از یک صندلى با راهرو فاصله نداشته باشد.
طرح نهایى، 767 نامیده شد، و در طراحى آن، از مواد سازهاى جدید (شامل مواد مرکب و آلیاژهاى جدید) و سیستمهاى اویونیکى، با دقت زیادى استفاده شد. همچنین، بوئینگ براى 767 یک کابین خلبان سهخدمهاى استاندارد در نظر گرفت، و امکان استفاده از نوع دو خدمهاى آن را هم مطرح کرد؛ اما بهدلیل تمایل بازار، نهایتاً نوع دوخدمهاى براى استاندارد تولید برگزیده شد، و حتى هواپیماهاى ساخته شده قبل از این تصمیمگیرى، اصلاح شدند. هرچند دو مدل اولیه 767-100 و 767-200 با طولهاى مختلف بدنه در نظر گرفته شده بود، همه تقاضاهاى اولیه، مربوط به مدل جادارتر بود؛ به این ترتیب، طرح ۷۶۷-۱۰۰ از برنامه حذف شد. اولین پیشنمونه مدل ۲۰۰ در ۲۶ سپتامبر ۱۹۸۱ با موتورهاى پرات اند ویتنى به پرواز درآمد، و با همان موتورها، در ۳۰ ژوئیه ۱۹۸۲ گواهینامه صلاحیت پروازى را دریافت کرد.بهزودى براى افزایش برد هواپیما، بوئینگ با به کار گیرى دومین مخزن سوخت میانى بدنه، ظرفیت کل مخازن سوخت را بهاندازه ۱۴،۱۹۵ لیتر افزایش داد، و مدل ۲۰۰ ئى.آر. را عرضه کرد. با حفظ همین ساختار، و با افزایش طول بدنه تا حد ۱۰ فوت در جلوى بالها و ۱۱ فوت در پشت بالها، و با تقویت ارابههاى فرود، مدل 300 ساخته شد که در ۳۰ ژانویه ۱۹۸۶ براى اولین بار پرواز کرد. اولین مشترى مدل 300 خط هوایى ژاپنى جاپن ایرلاینز بود که در سپتامبر ۱۹۸۳ تقاضاى خرید این مدل را کرده بود.
موتورهاى مورداستفاده 767 اعتمادپذیرى زیادى دارد، و به همین دلیل، 767 توانسته است که مجوز پرواز بر فراز اقیانوسها تا مدت سه ساعت را کسب کند؛ به این ترتیب، 767 براى پرواز در مسیرهاى امریکا به اروپا هم قابلاستفاده است. |
