| از اواسط دهه ۱۹۷۰ بوئینگ براى عرضه یک هواپیماى مسافربرى جدید پرظرفیت میانبرد، و در رقابت با اتحادیه ایرباس، بررسیهاى مفصلى را آغاز کرد. این طرح مطالعاتى ابتدائاً 7X7 نامیده شد، و تا قبل از مشخص شدن اولین مشترى، هنوز ابعاد دقیق و ترکیببندى نهائیاش تعیین نشده بود. بوئینگ در طرح جدید، با دل کندن از ضخامت بدنه ۷۵ر۳ مترى، که بهطور ثابت در هواپیماهاى باریکپیکر ۷۰۷، ۷۲۷، ۷۳۷، و ۷۵۷ به کار رفته بود، بدنهاى بهپهناى حدود پنج متر در نظر گرفت تا امکان چیدن هشت صندلى (با ترکیب ۲-۴-۲) با دو راهرو فراهم شود، و هیچ مسافرى بیش از یک صندلى با راهرو فاصله نداشته باشد.
طرح نهایى، ۷۶۷ نامیده شد، و در طراحى آن، از مواد سازهاى جدید (شامل مواد مرکب و آلیاژهاى جدید) و سیستمهاى اویونیکى، با دقت زیادى استفاده شد. همچنین، بوئینگ براى ۷۶۷ یک کابین خلبان سهخدمهاى استاندارد در نظر گرفت، و امکان استفاده از نوع دو خدمهاى آن را هم مطرح کرد؛ اما بهدلیل تمایل بازار، نهایتاً نوع دوخدمهاى براى استاندارد تولید برگزیده شد، و حتى هواپیماهاى ساخته شده قبل از این تصمیمگیرى، اصلاح شدند. هرچند دو مدل اولیه ۷۶۷-۱۰۰ و ۷۶۷-۲۰۰ با طولهاى مختلف بدنه در نظر گرفته شده بود، همه تقاضاهاى اولیه، مربوط به مدل جادارتر بود؛ به این ترتیب، طرح ۷۶۷-۱۰۰ از برنامه حذف شد. اولین پیشنمونه مدل ۲۰۰ در ۲۶ سپتامبر ۱۹۸۱ با موتورهاى پرات اند ویتنى به پرواز درآمد، و با همان موتورها، در ۳۰ ژوئیه ۱۹۸۲ گواهینامه صلاحیت پروازى را دریافت کرد.بهزودى براى افزایش برد هواپیما، بوئینگ با به کار گیرى دومین مخزن سوخت میانى بدنه، ظرفیت کل مخازن سوخت را بهاندازه ۱۴،۱۹۵ لیتر افزایش داد، و مدل ۲۰۰ ئى.آر. را عرضه کرد. با حفظ همین ساختار، و با افزایش طول بدنه تا حد ۱۰ فوت در جلوى بالها و ۱۱ فوت در پشت بالها، و با تقویت ارابههاى فرود، مدل ۳۰۰ ساخته شد که در ۳۰ ژانویه ۱۹۸۶ براى اولین بار پرواز کرد. اولین مشترى مدل 300 خط هوایى ژاپنى جاپن ایرلاینز بود که در سپتامبر ۱۹۸۳ تقاضاى خرید این مدل را کرده بود.
موتورهاى مورداستفاده ۷۶۷ اعتمادپذیرى زیادى دارد، و به همین دلیل، ۷۶۷ توانسته است که مجوز پرواز بر فراز اقیانوسها تا مدت سه ساعت را کسب کند؛ به این ترتیب، ۷۶۷ براى پرواز در مسیرهاى امریکا به اروپا هم قابلاستفاده است. |
