| پیدایش طرح 228 از زمانى شروع شد که شرکت دورنیر با حمایت مالى دولتى به تحقیق درباره «بالى با تکنولوژى جدید» (تى.ان.تى.) مشغول شد. پس از مراحل مطالعاتى، بالى با مقطع فرابحرانى بر روى یک فروند دورنیر ۲۸ دى.-۲ (اسکاىسروانت) نصب شد، و هواپیماى مذکور در ۱۴ ژوئن ۱۹۷۹ به کمک دو موتور جدید گارت پرواز کرد. براى دستیابى به بیشترین کارآیى، دورنیر بدنه جدیدى هم طراحى کرد تا طرح جدید بتواند براى انواع متنوعى از مأموریتها به کار رود؛ بهویژه، حمل مسافران در مسیرهاى محلى بسیار موردتوجه دورنیر بود. در طرح نهایى، هرچند جنبههایى از طرح اسکاىسروانت همچنان ثابت ماند، اساساً طراحى جدیدى انجام شده بود.
دورنیر طرح جدید را 228 نامید، و با تدارک دو بدنه متفاوت از نظر طول کلى، دو مدل 228-100 و 228-200 را براى حمل ۱۵ تا ۱۹ نفر مسافر عرضه کرد. با پیگیرى همزمان کار طراحى، پیشنمونههاى این دو مدل به ترتیب در ۲۸ مارس و نهم مه ۱۹۸۱ به پرواز درآمدند. مدل 228-100 با پنج فوت طول کمتر از 228-200، وزن نشست و برخاستنى شبیه آن دارد، و علاوه بر توانایى حمل ۳۰۰ پوند بارمزد بیشتر، بردى دو برابر 228-200 دارد. در ۱۸ دسامبر ۱۹۸۱ مدل 228-100 گواهینامه صلاحیت پروازى را در آلمان غربى (سابق) بر اساس استانداردهاى امریکایى فار ۲۳ دریافت کرد، و در فوریه سال بعد، اولین فروند آن به یک خط هوایى نروژى تحویل شد. با اجراى حدود ۷۱۴،۰۰۰ ساعت پرواز بدون سانحه تا پایان سال ۱۹۹۰، دورنیر ۲۲۸ یکى از ایمنترین هواپیماهاى رده خودش محسوب مىشود.
در ۲۹ نوامبر ۱۹۸۳ «مؤسسه هوانوردى هندوستان» مجوز تولید (مونتاژ) ۱۵۰ فروند دورنیر ۲۲۸ را براى تأمین نیازهاى نظامى و غیرنظامى محلى دریافت کرد. اولین هواپیماى مونتاژ هند در ۳۱ ژانویه ۱۹۸۶ در کانپور پرواز کرد.
بر اساس تجارب حاصل از ساخت 228 و با استفاده از نتایج برنامه مطالعاتى تى.ان.تى.، از اواخر سال ۱۹۸۶ شرکت دورنیر کار توسعه طرح جدید دورنیر ۳۲۸ را آغاز کرد. براى دورنیر ۳۲۸ مأموریتهاى نظامى شناسایى دریایى، پشتیبانى، تجسس و نجات، و ترابرى نیرو و بار موردنظر بوده است. |
