| با گذشت چند سال از آغاز برنامه تدارک جانشین مناسبى براى هواپیماى پرفروش فوکر ۲۷، در ۱۹۶۳ طرح فوکر ۲۸ (فلوشیپ) راهاندازى شد. هدف از این طرح، حمل حدود ۵۶ نفر مسافر در مسافتهاى کوتاه و حمل بیشترین بارمزد تا مسافت حدود ۹۲۶ کیلومتر ( ۵۰۰ ناتیکال مایل) بود. در این برنامه، توجه ویژه طراحان فوکر به نسبت زیاد تعداد فرودها بهازاى هر ساعت پرواز، امکان گردش سریع بر روى زمین، مصرف سوخت کم، اعتمادپذیرى زیاد، و هزینههاى کم تعمیرات و نگهدارى بود.
اولین پیشنمونه فلوشیپ در نهم مه ۱۹۶۷ پرواز کرد. دو سال بعد، این هواپیما گواهینامه صلاحیت پروازى را براى وزنى ۵،۰۰۰ پوند بیشتر از وزن طراحى اولیه دریافت کرد، و سپس وارد خدمت شد. پس از اولین مدل فلوشیپ، یعنى مدل ۱۰۰۰، در آوریل ۱۹۷۱ مدل ۲۰۰۰ هم پرواز کرد. این مدل دوم، بدنهاى کشیدهتر (به اندازه ۲/۲۱ متر) داشت، و با وجود وزن یکسان با مدل قبلى، مىتوانست تا ۷۹ نفر مسافر را جابجا کند؛ اما برد پروازى کمترى داشت.
در نیمه سال ۱۹۷۲ و با پشتیبانى مالى دولت آلمان غربى (سابق)، طراحان فوکر تغییراتى را به شرح زیر انجام دادند: افزودن منقارههاى لبه حمله در تمام دهانه بال، کشیدهتر کردن نوک بالها به اندازه ۰/۷۵ متر، اصلاح سیستم کنترل براى غلبه بهتر بر پدیده «واماندگى عمیق»، تغییر مدل موتورها، اصلاحات آکوستیکى در ورودى و محفظه و خروجى موتورها، اصلاحات سازهاى براى تحمل بارمزد افزونتر. با اجراى این اصلاحات بر روى مدل اولیه، در ۲۷ سپتامبر ۱۹۷۳ مدل ۶۰۰۰ براى نخستین بار پرواز کرد. آزمایشهاى پروازى این مدل جدید نشان داد که با اندکى تنظیم منقارههاى لبه حمله بالها، نسبت برآ-به-پساى قابلقبولى تأمین مىشود، و ادوات سنگین پیشبینى شده براى آببندى منقارههاى در حین گردش، غیرضرورى بودهاند. تا آن زمان هنوز مدلهاى ۳۰۰۰ و ۴۰۰۰ طراحى نشده بود، و این شمارهها را براى مدلهاى احتمالى اصلاحى، ذخیره کرده بودند؛ مدل ۵۰۰۰ هم مدلى کماهمیت با طول بدنه کوتاهتر بود.
بالهاى فوکر ۲۸ چنان طرح شده که هرچند وزن طراحى اولیه هواپیما ۵۴،۰۰۰ پوند است، این وزن مىتواند با اجراى تغییرات سازهاى (و نه آئرودینامیکى) به ۶۵،۰۰۰ پوند هم برسد. ویژگى دیگر فوکر ۲۸، برتریهاى سیستم موتور است. موتور اسپى ۵۵۵ مورد استفاده فوکر ۲۸ قابلاعتمادتر از موتور ج.تى.-۸ دى. مورد استفاده مسافربرهاى ۷۲۷ و ۷۳۷ و دى.سى.-۹ است. نرخ پیشبینى نشده تعویض موتور، براى اسپى معادل یک در ۱۰،۰۰۰ ساعت و براى ج.تى.-۸ دى. معادل یک در ۶،۰۰۰ ساعت است. همچنین، احتمال خاموش شدن ناخواسته موتور در حین پرواز، براى اسپى معادل یک در ۱۰۰،۰۰۰ ساعت و براى ج.تى.-۸ دى. معادل یک در ۲۸،۰۰۰ ساعت است. بهعلاوه، موتور اسپى هزینههاى تعمیر و نگهدارى و «مصرف سوخت ویژه» مناسبى دارد.
در مدل ۴۰۰۰ ضمن کاهش مقدار اصوات مزاحم موتور براى تأمین استاندارد فار ۳۶، تعداد صندلیهاى مسافران به ۸۵ عدد افزایش یافته است. هرچند این افزایش گنجایش هواپیما، با کاهش فاصله صندلیها مقدور شده، با طراحى صندلى جدید، حتى آسایش بیشترى هم براى مسافران فراهم شده است. بااینحال، به دلیل نیاز بازار به ظرفیتهاى کمتر، در مدل ۳۰۰۰ با کاهش ظرفیت مسافر به ۶۵ نفر، ظرفیت مخازن سوخت افزایش یافته است. به این ترتیب، برد پروازى به ۲،۷۷۷ کیلومتر (۱،۵۰۰ ناتیکال مایل) رسیده، و مجموعاً وزن ناخالص هواپیما بیشتر هم شده است. |
