| عملکرد عالى در ارتفاع بالا و قابلیت تطابق با نیازهاى عملیاتى، از عوامل موفقیت بمبافکن بى.ـ17 در جنگ دوم جهانى بود. این هواپیما، که پیشنمونهاش، به نام مدل ۲۹۹، در ۲۸ ژوئیه ۱۹۳۵ به پرواز درآمد، بعدها به نحو گستردهاى بر فراز اروپا، افریقا، اقیانوس آرام، و ژاپن به کار گرفته شد.
مدل ۲۹۹ نماى کلى هواپیماى مسافربرى مدل ۲۴۷ و بمبافکن آزمایشى بسیار بزرگتر بوئینگ ایکس.بى.-۱۵ را داشت، و اولین پرنده چهارموتوره از رده خودش بود. بى.ـ17، که فلایینگفورترس (به معنى دژ پرنده) هم نامیده مىشد، موقعى مورد توجه شدید افکار عمومى قرار گرفت که اولین فروندش براى تحویل به رایتفیلد، مسافت ۲،۰۰۰ مایل را بدون توقف با سرعت ۲۵۲ مایل بر ساعت پیمود؛ این هواپیماى تاریخى بعدها در اثر سانحهاى از بین رفت.
اولین فروند از هواپیماى پیشرفتهتر واى.۱ بى.-۱۷ در ماه مارس ۱۹۳۷ تحویل شد، اما در ژانویه ۱۹۳۹ بیشتر مورد توجه قرار گرفت؛ چون در آن ماه، یک فروند آزمایشى این هواپیما با موتورهاى توربو- سوپرشارژ تحویل شد. این روش سوپرشارژ کردن در ایالات متحده بسیار توسعه یافت، و موفقیتهاى بى.ـ17 در ارتفاع بالا و برد زیاد، مدیون همین موضوع است. مجموعاً تعداد ۱۲،۷۲۶ فروند از مدلهاى مختلف بى.ـ17 تولید شد، که ۶،۹۸۱ فروند آن را را خود بوئینگ، و بقیه را شرکتهاى داگلاس و وگا تولید کردند. |
