ایرباس ۳۱۰ |
1982 |
Airbus 310 |
| هواپیماى مسافربرى پهنپیکر میانبرد | ||
|
||
|
||
|
||
| پس از اطمینان شرکاى اتحادیه اروپایى ایرباس از سودآور بودن تولید ایرباس ۳۰۰، مشتقات دیگرى از این هواپیما براى فعالیتهاى بعدى بررسى شد. ابتدائاً طرح مدل بى.۵ مبناى تحقیقات بود، و تا ۱۹۷۴ مدلهاى بى.۹ (با بدنه کشیدهتر)، بى.۱۰ (با بدنه کوتاهتر)، و بى.۱۱ (با دهانه بال و چهار عدد موتور) هم موردمطالعه قرار گرفتند. از توسعه مدلهاى بى.۹ و بى.۱۱ (بهترتیب) طرحهاى ایرباس ۳۳۰ و 340 به دست آمدند، و توسعه مدل بى.۱۰ به طرح ایرباس ۳۱۰ انجامید. از نیمه دهه ۱۹۷۰ خطوط هوایى اروپایى ابراز تمایل کردند که از سال ۱۹۸۳ به بعد، هواپیماى جدید متوسطى از رده نزدیکبرد/میانبرد را به خدمت بگیرند. بنابراین، ایرباس در ژوئیه ۱۹۷۸ بازاریابى اولیه براى توسعه طرح ایرباس ۳۰۰ بى.۱۰ را آغاز کرد، و پیشقراردادهایى را براى فروش هواپیما به خطوط هوایى سوئیسایر، لوفتهانزا، و ایر فرانس منعقد کرد. شکل نهایى طرح جدید، به نام ایرباس ۳۱۰، تازه در پایان سال ۱۹۷۸ دقیقاً مشخص شد؛ به این ترتیب که طول بدنه 310 نسبت به 300 به اندازه ۱۳ قاب کوتاهتر شد، و براى جا دادن صندلیهاى بیشتر، اصلاحاتى هم در قسمت انتهایى بدنه انجام گرفت. هرچند که از نظر سازهاى، بال 310 شبیه بال 300 بود، طراحى آئرودینامیکى جدیدى داشت که نتیجه تحقیقات وسیع بریتیش آئروسپیس در هاتفیلد بود. شرکت تازهتأسیس بریتیش آئروسپیس، که سهام هاوکر سیدلى را در اختیار داشت، در اول ژانویه ۱۹۷۹ با ۲۰% سهم مشارکت، به جمع سازندگان صنایع ایرباس (آئرواسپشیال، ام.بى.بى.، کاسا، و فوکر) پیوست، و قسمتى از فعالیتهاى طرح 310 را به عهده گرفت. اولین فروند 310 در سوم آوریل ۱۹۸۲ به پرواز درآمد، و در سپتامبر سال بعد، گواهینامه صلاحیت پرواز اروپایى جار را در «رده ۳ اى.» دریافت کرد.
از ویژگیهاى مهم ایرباس ۳۱۰، استفاده از سیستمهاى رقمى در کابین خلبان است که نقش مهندس پرواز را حذف کرده است. نشانگرهاى مربوط به مهندس پرواز، به مقابل خلبانان منتقل شده، و از سیستم کنترل پرواز-با-سیم بهطور محدود (در تحریک برآکشها) استفاده شده است. بعضى از تجهیزات پیشرفته کابین خلبان 310 در مدلهاى جدیدتر 300 هم به کار گرفته شدهاند؛ این رویه استفاده از تکنولوژى پیشرفته در کابین خلبان، در طرحهاى بعدى ایرباس هم ادامه یافت تا آنکه در محصول بعدى این اتحادیه، یعنى 320، سیستم کنترل پرواز-با-سیم بهطور گستردهاى مورداستفاده قرار گرفت. ابتدائاً دو مدل اولیه 310-100 و 310-200 پیشنهاد شده بود که بعدا طرح مدل 100 لغو شد، و فعالیتها بر روى طرح اصلاحى مدل 200 (با ظرفیت حمل مسافر بیشتر) ادامه یافت. سوئیسایر و لوفتهانزا اولین دریافتکنندگان ایرباس ۳۱۰ بودند، و در ۲۹ مارس ۱۹۸۳ اولین هواپیماهایشان را تحویل گرفتند. |
||
هواپیمای ایرباس ۳۱۰ متعلق به هواپیمایی جمهوری اسلامی ایران |
||
|
||
|
||
|
||
|
||
 شکل سهنمای ایرباس ۳۱۰ |
||
مشخصات فنی 310-300
|
||
|
||
|
||
